کد خبر : 22403
تاريخ ثبت خبر : ۵ آذر ۱۳۹۶
ساعت بارگزاری خبر : ۱۱:۵۳


نوع دوستی، شاهراه همزیستی

زندگی در دنیای خاکی به قدری مسائل ریز و درشت و پیچیده دارد که همدلی انسان ها را با یکدیگر ضروری می کند. بدون ارتباطات و مسالمت و مدارا، گرهی از مسائل و مصائب بشری باز نمی شود. از این رو است که امام علی (ع) می فرماید: ناتوان ترین مردم کسی است که در دوستی با دیگران ناتوان است و ناتوان تر از او کسی است که برادران و دوستانش را از دست بدهد.

به گزارش مجمع زنان فرهیخته انقلاب اسلامی، انسان ها عمری کوتاه دارند و در دنیایی پر از بلایا و مصائب زندگی می کنند. اگر به داد همدیگر نرسند و دست یکدیگر را نگیرند، دنیا شکنجه گاه آنان خواهد شد. ما برای دشمنی و کینه ورزی با یکدیگر، بهانه های بسیاری داریم؛ از تفاوت های قومیتی تا اختلافات دینی و سیاسی، اما یک دلیل کافی است که همدیگر را دوست داشته باشیم و آن، این است که به تعبیر قرآن از یک پدر و مادریم.

خدای بزرگ در قرآن می فرماید: شمایان فرزندان یک پدر و مادرید. پس چند دستگی و تفاوت ها شما را دشمنان همدیگر نکند و بدانید که امتیاز و برتری در تقوا است، نه در رنگ یا ملیت یا حتی در باورهای شما.

گرامی ترین شما، پرهیزگارترین شما است، نه مدعیان برتری نژادی یا قومی یا عقیدتی.

همدلی در اسلام

زندگی در دنیای خاکی به قدری مسائل ریز و درشت و پیچیده دارد که همدلی انسان ها را با یکدیگر ضروری می کند. بدون ارتباطات و مسالمت و مدارا، گرهی از مسائل و مصائب بشری باز نمی شود. از این رو است که امام علی (ع) می فرماید: ناتوان ترین مردم کسی است که در دوستی با دیگران ناتوان است و ناتوان تر از او کسی است که برادران و دوستانش را از دست بدهد.

همدلی و برادری در اسلام تا آن جا مهم و ارزشمند است که از پایه های ایمان شمرده شده است و قرآن بر اعراب منت می گذارد که شما پیش از اسلام دشمنان یکدیگر بودید و اسلام برادری را در میان شما جایگزین تفرقه و کینه و عداوت کرد. بنابر این اگر بگوییم اسلام، دین رحمانی و آیین برادری و مرام مهر و صلح و دوستی است، گزاف نگفته ایم. بلکه پیام قرآن را بازگو کرده ایم.

اسلام به ما آموخت که برادری و همدلی فقط در خانواده نیست، در اجتماع نیز مؤمنان باید یکدیگر را برادر خود بدانند، چنانکه امیر مومنان فرمود: بسا برادری که مادر تو او را نزاده است. یعنی برای اینکه همدیگر را اعضای یک خانواده بدانیم، لازم نیست که در یک خانه به دنیا آمده باشیم. همین که در یک کشتی و در یک کاروان هستیم و در یک مسیر گام برمی داریم و سرنوشت ما به یکدیگر گره خورده است، برادران و خواهران همدیگریم؛ حتی اگر هزاران اختلاف میان ما باشد.

نوع دوستی که در متون دینی از آن به برادری تعبیر شده است، یعنی همه آفریده های خدا را دوست داشته باشیم؛ چنانکه آفریدگار جهانیان را دوست داریم.

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست

عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

نوع دوستی از نگاه حضرت علی (ع)

حضرت علی (ع) می فرماید: مردم یا در دین با تو برادرند یا در آفرینش. پس همه برادر تو هستند و میان برادرانت فرق مگذار. از این رو است که سایه شفقت و مهربانی او بر سر همگان بود و دوست را از دشمن جدا نمی کرد. نوشته اند: روزی از کوچه ای می گذشت که چشمش به پیرمردی فرتوت و نابینا افتاد. پیرمرد کنار کوچه ایستاده بود و گدایی می کردو حضرت (ع) از حال او پرسید. گفتند: نصرانی است و کسی را ندارد که به او کمک کند. حضرت در نهایت تعجب پرسید: آیا درست است که جامعه از کسی تا توان دارد بهره کشی کند و چون ناتوان شد او را رها کند؟ چرا آنگاه که از او کار می کشیدید، به دین او کار نداشتید و اکنون که افتاده و ناتوان است، می گویید: نصرانی است؟ بر جامعه و حکومت است که امور چنین کسی را تا زنده است بر عهده گیرد. سپس دستور دادند که از بیت المال به او مستمری دهند.

همچنین در کتاب های تاریخی آمده است در زمان خلافت، روزی با فردی از اهل کتاب همسفر شد و با هم گفت و گو می کردند که به دو راهی رسیدند. در آن جا باید از هم جدا می شدند و هر یک به راه خود می رفت. امام (ع) همچنان همسفرش را همراهی کرد. همسفر پرسید: مگر نگفتی به کوفه می روی؟ چرا به راه خود نمی روی؟ علی (ع) پاسخ داد: مقصد من کوفه است اما میخواهم قدری تو را همراهی کنم. پیامبر ما فرموده است که اگر دو نفر قدری با هم مصاحبت کنند، نسبت به یکدیگر حقی پیدا می کنند. می خواهم حقی را که تو بر گردن من داری ادا کنم. یعنی ادای حقوق و هم کلامی و همراهی، فراتر از این است که طرف مقابل هم کیش انسان باشد یا دینی دیگر داشته باشد.

همچنین روزی از بالای منبر می گوید: به من خبر رسیده است که لشکر معاویه وارد یکی از شهرهای ما شده و مردم را غارت کرده است. شنیده ام یک از سربازان او وارد خانه ی زن یهودی شده است و خلخال و گردنبند و گوشواره های او را با خود برده است. اگر مسلمانی در غم این ظلم از غصه بمیرد سزاوار است.

آیا برای همدردی با انسان ها و نوع دوستی حکایتی گویاتر می توان یافت؟

منبع: بابایی، رضا؛ زندگی و بندگی بر پایه ی آموزه های قرآن و حدیث؛ نشر موسسه علمی و فرهنگی دارالحدیث؛ 1395

برچسب‌ها, , , , , , , , ,

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *